donderdag 26 april 2018

Daar is hij dan: Olivier!

Daar is hij dan: Olivier! Na 7,5 uur weeën en 25 minuten persen, lag hij op mijn buik! In tegenstelling tot bij mijn eerste bevalling, was ik nu veel helderder. Ik maakte nu dus ook veel bewuster die eerste momenten mee. Wat bijzonder toch dat het wezentje wat je alleen maar gevoeld hebt in je buik, nu ‘ineens’ een baby is!

Baby rustig geboren

En met wat een geweld gaat dat persen als je wel echte persweeën en persdrang hebt. Susanne (verloskundige) heeft me echt af en toe wat moeten afremmen en toespreken, anders perste ik gewoon ook tussen de weeën door. Ik hoor haar nog zo zeggen: ‘we gaan deze baby rustig en goed op de wereld zetten’. En met de haar coaching, de hulp van Elke (kraamverzorgster) en de steun van Edgar, is Olivier (redelijk) rustig geboren.

Dankzij Susanne en het afremmen wat ze af en toe deed, ben ik er met relatief weinig kleerscheuren afgekomen! 3 hechtingen en klaar. Dat scheelde ook heel wat ten opzichte van de knip bij de eerste bevalling (na 1.45u persen zonder echte persweeën zoals nu).

En dan is het een uurtje later ook tijd om mijn vader te bellen, zodat ook Lauren (onze dochter van 2,5) naar ons toe kan komen. We hebben afgesproken dat mijn vader met haar naar het ziekenhuis komt, Edgar haar beneden opvangt en dat ze samen naar boven komen.

Lauren heeft een cadeautje voor haar broertje en hij heeft ook een cadeautje voor haar. En wat is het bijzonder. Niet alleen zijn wij weer papa en mama geworden, we hebben haar ook grote zus 'gemaakt'. Overal hebben we haar bij betrokken, ze is bijna altijd meegeweest naar controles, bloedprikken, suikertest enz. En nu is het zover, haar broertje is er. En ze vindt het gelijk geweldig! Zo bijzonder om te zien.

Richting huis

We zitten een tijdje samen op het bed en Susanne en Elke laten ons ook even met z'n vieren zijn, terwijl zij wat administratie en schoonmaakwerk enzovoort gaan doen. Dan is het toch echt tijd om langzaamaan aanstalten te gaan maken om richting huis te gaan, met z'n vieren. Omdat ik na de eerste bevalling op weg naar de douche ben flauwgevallen, zijn we daar nu wat alerter op. En ook nu voelde ik het weer opkomen. Gelukkig zat ik dit keer gewoon nog op bed en kon gelijk weer gaan liggen. Maar goed ging het dus nog niet. Susanne beslist direct dat we het dan rustig gaan afwachten en het een uurtje later nogmaals zullen proberen. Omdat Lauren nog slaapt tussen de middag, brengt Edgar haar alvast naar huis waar mijn vader haar opvangt.

In de tussentijd is het douchen met goede ondersteuning van Elke en Susanne alsnog gelukt en als Edgar terugkomt, ben ik ook klaar om te gaan. En toen begon de kraamweek. Elke komt niet lang na ons ook thuis aan, waar ik inmiddels op bed geïnstalleerd ben met Lauren en Olivier naast me. Veel gaat nog echt als automatisme, maar al snel merken we dat er toch ook wel veel verdwijnt uit je geheugen in die 2,5 jaar. Gelukkig hebben we Elke. Ze heeft al gauw haar draai gevonden en wij met haar en het lijkt alsof ze bij ons gezin hoort. Haar rol is dit keer anders dan bij de 1e, maar zeker niet minder waardevol. Vanaf het eerste moment noemt Lauren haar dokter. En nadat ze even verlegen is geweest, is op dag twee het ijs echt wel gebroken. Ik hoor vanaf boven dokter voor en dokter na en ze commandeert Elke flink in de rondte. Gelukkig weet Elke precies hoe ze daarmee om moet gaan.

Naast Lauren heeft Elke aan Edgar ook een leuke. Edgar is heel erg bijdehand en ad rem en houdt nogal van geintjes uithalen, dus als de kat een(dode) muis mee naar binnen neemt en Elke naar boven gelopen (lees: gerend) komt om Ed te vragen hem weg te doen, schroomt hij niet om bij terugkomst boven net te doen of hij hem nog in zijn hand heeft. Gelukkig pakt ze hem goed terug, de volgende dag. Hij schrikt zich wezenloos als ze met een speelgoedmuis in haar hand naar boven komt om Edgar te zeggen dat Jaap (onze kat) weer een muis heeft. 😊

Je vindt je weg écht wel

En zo vliegt zo'n eerste week voorbij. Maar wat was het heerlijk en fijn. Maar daarnaast ook echt weer een zoektocht. Sommige dingen zijn echt makkelijker als je het voor de tweede keer doet, maar heel veel is gewoon weer opnieuw een zoektocht. En ook de vermoeidheid en frustratie soms, is er gewoon. Ik dacht alleen aan de kraamtranen te ontkomen dit keer. Bij Lauren heb ik geloof ik wel 5 avonden zitten huilen op de bank zonder dat ik echt wist waarom. Nu niks van dat alles.. Dacht ik.

Nou, ik kreeg ze nog fijn na 1,5 week op mijn bord hoor! Om het minste of geringste... Ach ja.. Ook dat hoort erbij, weet ik nu. Dat is fijn aan een tweede. Ook al is het weer een zoektocht, je hebt het bewijs dat het tijdelijk is, dat het goedkomt en dat je je weg echt wel vindt! En altijd als je net denkt: 'nu weet (of trek) ik het echt niet meer', lost het zich op. Althans, bij ons..

Inmiddels is Olivier alweer bijna 7 weken en hebben we volgende week alleen nog de nacontrole bij de verloskundige en dan is het echt afgesloten. Dat vind ik toch wel een dingetje.. Ons gezin is nu compleet en er komt in principe geen derde kindje bij. Daar sta ik ook echt achter en ik vind het heerlijk dat we nu uitkijken naar 2 kinderen die steeds meer opgroeien, zich ontwikkelen en waarmee we steeds meer kunnen ondernemen.

Nooit meer zwanger

Maar het idee dat ik nooit meer zwanger zal zijn, nooit meer een bevalling mee 'mag' maken, geen kraamweek meer.. Dat vind ik toch wel een heel raar idee en heel erg jammer. Ik heb er zelfs een beetje heimwee naar. Al zal dat misschien ook nog wel door de hormonen gestuurd worden.. 😊

Wij gaan genieten van 2 ontzettend lieve, leuke kinderen. Met een ontzettend goed gevoel kijken we terug op 2 zwangerschappen, bevallingen en kraamweken (begeleid door 2 toppers van LiemersCare). Lauren wil er echter absoluut nog niet aan dat het bij 1 baby blijft.

Lauren: Mama, wanneer komt de volgende baby?
Ik: Nou, dat weet ik niet. Wil je dat dan?
Lauren: JA!
Ik: Waarom?
Lauren: Dan komt dokter Elke weer bij ons. Dokter Elke is de liefste dokter die ik ken.

Hoe groot wil je het compliment hebben?