dinsdag 30 juni 2015

Welkom thuis! → Kraamverzorgende vertelt

Ik ben aan het werk bij Tim en Carlijn* die zojuist hun eerste kindje hebben gekregen. De jonge ouders zijn net thuis uit het ziekenhuis en het huis zat vol met visite, maar nu is de rust wedergekeerd in huis. 

Samen gaan we hun dochter Lana even temperaturen, want de lichaamstemperatuur kan na een autoritje vanuit het ziekenhuis nog wel eens dalen. Ik vertel Carlijn en Tim dat de temperatuur tussen de 36,5 C en de 37,5 C moet zijn. Carlijn neemt de temperatuur op en Lana heeft een nette temperatuur van 36,6 C. Als een baby net geboren is hebben ze meestal nog hulp nodig om hun lichaamstemperatuur op peil te houden dus ik maak samen met Tim twee kruikjes.

Ik vertel hem dat je altijd een kopje koud water onderin de kruik doet om verbranding te voorkomen en hem daarna helemaal afvult met kokend water. Hij volgt netjes m'n aanwijzingen en trekt de kruikenzak erover heen. “Het is wel heel heet” zegt hij en ik zie hem stuntelen met de kruikenzak. Het beste kun je de zak, op z’n kop over de kruik doen, zo verbrand je je handen niet. “Goeie tip” lacht hij terwijl hij nog even op zijn vingers blaast.

Rooming, baby bij je op de slaapkamer

Er staat alleen een ledikantje op Lana's kamer en ik vraag of ze toevallig ook een wiegje hebben. “Nee moest dit?” zegt Carlijn verbaasd. Ik vertel haar dat we vaak adviseren om de eerste tijd je kindje bij je op de slaapkamer te laten slapen, dit wordt “rooming in” genoemd. “Worden we dan niet steeds wakker van alle geluiden” zegt hij. Ik zeg hem grappend dat hij er sowieso maar rekening mee moet houden dat een  hele nacht doorslapen er de komende tijd niet bij is.

“Als Lana niet bij jullie op de kamer slaapt hoor je vaak de eerste geluidjes niet”, leg ik uit. “Een baby begint als hij honger heeft smakgeluidjes te maken en het is dan fijn om Lana gelijk bij je te kunnen pakken en aan de borst te leggen. Stel dat Lana nou op haar eigen kamer ligt en  je haar voor het eerst hoort huilen, dan kunnen de eerste hongersignalen vaak al voorbij zijn”. “Het ‘hongeralarm’ gaat dan al af” zeg ik lachend “wat het voor jullie allebei minder prettig maakt om haar dan aan te leggen om haar te laten drinken, omdat ze waarschijnlijk onrustig is”. “Lana is ook een beetje misselijk omdat ze wat vruchtwater tijdens de geboorte heeft binnen gekregen  en als ze naast je op de kamer ligt hoor je ook direct of haar iets dwars zit”. Carlijn is blij met mijn advies.  En we zetten het ledikantje bij hun op de kamer omdat daar ruimte genoeg voor is.

Leuke gezichtjes trekken

Lana begint ondertussen wat geluidjes te maken en te smakken. Ik stel voor om haar even aan te leggen. In het ziekenhuis heeft Lana direct na de geboorte al een keer aan de borst gedronken. Nu kijkt ze wat vermoeid naar de borst en we zien haar denken “ik moet hier iets mee, maar ik weet nog niet zo goed wat”. We lachen om de leuke gezichtjes die ze hierbij trekt. Toch had ze als snel in de gaten wat ze moest doen en hapte ze gulzig toe. Haar lipjes waren mooi omgekruld naar buiten en we zagen haar oortje en kaak bewegen dus we wisten dat ze goed dronk.

Carlijn kijkt me tevreden aan. Dit was een mooi begin….

* De namen in deze column zijn gefingeerd