De roze wolk die Facebook heet...

Na mijn eerste week verlof verplicht op bank en bed te hebben doorgebracht omdat Lauren (2,5 jr) hartstikke ziek was, kon in week 2 mijn verlof echt beginnen! En tot nu toe geniet ik heel erg van de tijd die ik nu met haar kan doorbrengen. Leuke dingen doen, 's morgens lekker lummelen in pyjama, peutergym, enz. Lichamelijk voel ik me nog best wel goed, dus dat scheelt heel veel! Meneer vindt het geloof ik ook allemaal nog prima in de buik, dus ik verwacht niet dat hij al heel snel komt (nu 39 + 3). Wat verlof betreft voor de bevalling voldoet het tot nu toe (op de 1e week na) goed aan mijn 'roze wolk' idee hierover... 
Al heb ik een bloedhekel aan dat woord en vooral wat daarachter zit... Ik heb veel vriendinnen en familie met kleine kinderen en er zijn er echt maar heel weinig die daadwerkelijk een roze wolk gevoel hebben overgehouden aan de eerste periode (of zelfs de eerste 1,5 jaar!) met je zoon of dochter. Maar ondertussen hebben ze wel bijna allemaal het gevoel gehad dat dat zo had moeten zijn en dat het bij hen dus anders gaat dan anderen en dat zij waarschijnlijk iets heel erg fout doen! Vorige week heb ik mijn nichtje uitgebreid aan de telefoon gehad over hoe de eerste weken waren verlopen na haar bevalling (nu 6 wk geleden) en vertelde ze ook over haar onzekerheid, de vermoeidheid, de hormonen, gedoe rondom borstvoeding en alle goedbedoelde adviezen die je op je afgevuurd krijgt.. Maar vooral de onzekerheid vond en vind ze heel erg vervelend. Ze heeft echt het idee dat zij 1 van de weinigen is die tegen vanalles en nog wat aanloopt.  'Want bij alle anderen gaat het als vanzelf' 
Ik geloof er echt niet in, het gaat bij niemand vanzelf. Er zal echt verschil per persoon zijn, maar ik weet 100% zeker dat er geen ouders zijn die eerlijk en oprecht kunnen zeggen dat het zo'n geweldige roze wolk was die eerste tijd! Maar toch denken wij moeders (vaders hebben er geloof ik minder last van), dat we de enigen zijn die tegen dit soort dingen aanlopen, voelen we ons vervolgens nog schuldig ook dat we niet niet 100% als 'roze wolk' ervaren en willen dat zeker niet naar buiten toe ventileren. Niet teveel althans! 
Maar hoe komen we er dan bij dat anderen dit niet hebben? Lang leve social media! Iederen met facebook, instagram enz, kent of volgt er wel een paar: andere moeders die dagelijks de leukste, mooiste en schattigste foto's van hun kinderen en familie erop zetten, waardoor ieder ander het idee krijgt: zie je wel, anderen struggelen niet met dit soort gedoe.. bij hen gaat het allemaal vanzelf... enz. Door social media is het schuldgevoel en een stukje schaamte in mijn ogen echt groter geworden..! 
Ik heb dan het geluk met mijn familie en vrienden: die zijn er heel open over, waardoor ik dat ook was en ik mijn hart rustig kon luchten zonder me bezwaard te voelen of me te schamen! Maar als je dat niet hebt, maakt Facebook het je er zeker niet makkelijker op om vertrouwen te krijgen in jezelf als moeder! 
Geloof me: 9 van de 10 andere moeders zal zich (deels) herkennen in jouw ervaringen! Vraag ze er gewoon naar en je zal het merken! Ga niet af op wat er op facebook/Instagram staat. Laten we eerlijk zijn, zet je er zelf niet stiekem ook alleen leuke, gezellige foto's op?
Met nog een paar dagen te gaan voor de uitgerekende datum, zal dit dan toch echt wel mijn laatste blog zijn voor de bevalling! Volgende keer? Een eerlijk verhaal over de bevalling, de roze/licht grijze wolk, de kraamweek en alles wat daar ook bij komt kijken! Ik weet in elk geval dat ik dit keer wat dingen anders ga doen die eerste tijd! Met behulp van de kraamverzorgster en mijn man, gaat het dit keer iets rustiger worden, hoop ik.... Al weet ik niet hoe (o.a.) mijn schoonmoeder daarop zal gaan reageren... Ik ga het jullie laten weten! 
Liefs Amy