Een mooie roze wolk?!

Een tweede zwangerschap hadden wij in gedachte, een zwangerschap net zoals bij onze eerste kindje, een fijne zwangerschap zonder complicaties, daar ga je al snel vanuit. Echter liep het helemaal anders, maar dan ook helemaal. Roze werd onze wolk niet.

Op het moment dat wij nadenken over een tweede kindje is onze zoon nog net geen twee jaar oud. En wat hebben wij dit keer ook weer heel veel geluk, binnen een korte periode zijn wij zwanger. Het kon haast niet mooier en de wolk was dan ook echt weer roze.

Helaas volgt er na een korte zwangerschap van 6 weken een miskraam. Voor ons was dat echt een enorme klap. We waren tenslotte weer zwanger en het kindje was zo gewenst. Ondanks dat velen (die dit niet hebben meegemaakt) zullen denken, ach je was nog maar zo kort zwanger, het leefde nog niet eens echt, was het echt al ons kindje. Gezien onze wens groot was en er helaas velen onder ons zijn die een miskraam krijgen wilden wij de kans graag nog een keer pakken.

En wat is het dan fijn dat je blijkbaar veel geluk hebt en vruchtbaar bent want wederom binnen een korte tijd waren wij alweer zwanger. De roze wolk werd al ietsje minder rozer, je bent voorzichtiger en een stuk angstiger. Dit keer heb ik de verloskundige gebeld voor een 10 weken controle om de eerste spanning van onze zwangerschap weg te halen. Echter heb ik al eerder last van enorme buikkrampen en licht bloedverlies en bel ik de verloskundige op. ’s Avonds kan ik daar nog terecht en ik ga er als een speer naar toe, helaas zonder mijn man. Ik moest hier wel heen want ik werd gek van de spanning. Eenmaal binnen kreeg ik meteen een echo, wel met de opmerking achter de hand dat het nog erg pril is en men niet zeker weet of ze ook een kloppend hartje kunnen vinden. Maar vrijwel meteen kreeg ik een kloppend hartje te zien. Wat een geluk en wat een blijdschap was dat op dat moment. De verloskundige gaf wel aan de het baby’tje iets minder oud was dan ik dacht maar dat het een goed kloppend hartje was en de kans erg klein was dat dit nog mis zou gaan. Vol geluk ging ik naar huis en belde meteen mijn man voor het goede nieuws. De wolk werd toch voorzichtig aan wat rozer.

De 10 weken echo stond ook nog gepland en vol spanning maar ook het geloof dat het goed zou zijn, gingen wij naar de verloskundige. Ze was zo lief om eerst te beginnen met de echo zodat we niet erg lang in spanning hoefden te wachten. Maar toen begon het wachten pas, ze kon het kloppend hartje niet zo snel vinden, het werd stiller en stiller en de onrust groeide. Toch wilde ik het niet geloven en bleef hoop houden dat ze het ging vinden. Helaas was ook hier ons kindje overleden. Nu wij terug kijken op deze zwangerschap weten wij dat het kindje bij de 8 weken echo ook echt wel 8 weken had moeten zijn maar dat het toen al mis was. Het kindje had toen al niet genoeg capaciteit om groter te groeien en hadden we dus een zwangerschap van 12 weken achter de rug. De impact was toen niet te overzien. Wat voelde dit oneerlijk. Weer was er een kindje van ons ‘weg’. Nou ja weg het zat nog in mijn buik en daar wilde ik het liever niet veel langer hebben. Dan krijg je verschrikkelijke verhaal van wachten totdat het vanzelf komt, curettage of via medicatie. Een ding wist ik zeker het moest weg, dit deed zoveel pijn dat ik niet langer op het vervelende eind wilde wachten. Die middag heb ik laten bellen naar de gynaecoloog, we mochten de volgende dag langskomen om de opties te bekijken en door te spreken.

De avond voor het bezoek aan de gynaecoloog begint het bloeden toch vanzelf en is de miskraam echt begonnen. Toch besluiten we de volgende dag naar de gynaecoloog te gaan. Wat een confrontatie om daar te zitten tussen de zwangere “gelukkige “ mensen.  Eenmaal binnen bij de gynaecoloog is hij erg zakelijk maar wel vriendelijk. We bespreken de opties en op dat moment kiezen we ervoor het bloeden te laten verlopen zoals het is, voor het weekend maken we nog een nieuwe afspraak zodat we dan eventueel altijd nog over kunnen gaan op medicatie die het “bevallen” een duwtje extra zal geven. De enige woorden die mij bij zijn gebleven van dit gesprek zijn de woorden:  “Als je geen zes met de dobbelsteen wilt gooien dan gooi je ook soms drie keer zes achter elkaar”. Hiermee doelde hij op het feit dat we gewoon domme pech hebben gehad. Ook de kans op een derde miskraam bleef even groot als de keren ervoor.

En dan weer terug naar huis, totaal verslagen en enorm verdrietig maar we vechten er samen voor. Dezelfde avond krijg ik buikkrampen, breken mijn vliezen en wordt het kleine wezentje van 12 weken in mijn handen geboren. Wat een gaaf wezentje, 2 handjes, 10 vingertjes, 2 voetjes, 10 teentjes, zo mooi, zo klein, zo af, maar ergens was het toch niet goed.

En dan probeer je verder te leven, verder te gaan waar je gebleven was, maar dat vond ik erg moeilijk. Het concentreren op mijn werk lukte mij niet en er bleef van alles door mijn hoofd heen spoken. Wil ik nog een keer zwanger worden? Kan ik nog weer zwanger worden? Is er tijdens de eerste zwangerschap wat mis gegaan? Wat kan ik aan als we weer een miskraam krijgen? En vanaf dat moment is het gaan spoken in mijn hoofd.

Bewust kozen we er daarom ook voor om even rust te pakken. Rust voor mijn lichaam maar ook rust voor mijn hoofd. De rust keerde echter niet zo gemakkelijk terug en ben ik mijn gaan melden bij de huisarts. Hij stuurde mij door naar de praktijkondersteuner die met mij in gesprek ging. Het eerste gesprek á 20 min voelde voor mij erg kort en ik voelde mij niet helemaal geholpen. Om niet meteen alles aan de kant te gooien gaf ik de praktijkondersteuner nogmaals de kans. Het was een lief mens maar ook het tweede gesprek bood mij niet de hulp die ik nodig had. Ze vond het vervelend voor mij, ze gaf mij tips die ik zelf ook al bedacht had, zoals het verhaal opschrijven. Ik maakte nog een derde afspraak maar vroeg mij af of dit echt ging helpen en werken. De onrust in mijn hoofd bleef, de vragen bleven spoken, wat moest ik daarmee?

Ik voelde mij ineens anders dan anderen, dit wilde ik niet. Ik wilde óók gewoon zwanger zijn en kunnen genieten, maar wat was dit toch moeilijk. Wat was nu de volgende stap?

In het verleden werd ik goed geholpen door een haptonoom en deze bleek ook ervaring te hebben in verliesverwerking. Enkel een telefoontje plegen zorgde ervoor dat ze het kleinste gaatje dat ze had vrij maakte voor mij en ik kon dezelfde week nog komen. Wat een opluchting gaf dit eerste gesprek en wat werd het ineens een stuk lichter in mijn hoofd. Ik zag het weer wat positiever en voelde mij beter. Echter was de duur hiervan steeds maar ongeveer 2 weken en had ik steeds de haptonoom weer nodig om er boven op te komen, ik kon dit niet zelf.

Worden we ooit nog een keer zwanger?
Een klein beetje geluk kwam er in die tijd om de hoek kijken. We waren ongeveer een half jaar verder en we waren opnieuw zwanger. Geluk schrijf ik hier, maar wat een angst, wat een spanning gaf dit allemaal. De haptonoom wist mij wederom wel op de rit te krijgen voor korte duur maar het voelde niet als voldoende. We leefden in die tijd van echo naar echo, waar we ook echt omgevraagd hebben bij de verloskundige. De verloskundige was erg bereidwillig en heeft onze eerste drie controles steeds goed gesteund en ook steeds een echo gemaakt. De eerste drie controles stonden kort op elkaar gepland, een controle bij 8 weken, bij 10 weken en bij 12 weken. Wat gaf dat een rust en een houvast. Ik wilde graag mijn ruimte van rust vergroten en we planden een controle vier weken verder. Het lukte mij aardig, des te dichter bij de controle des te spannender. Bij deze controle had ik alleen het hartje luisteren en niet een echo. Het hartje luisteren ging niet meteen goed, en hop daar was de spanning weer. En deze spanning is in de loop van de tijd alleen maar groter geworden. Spanning die niet te vertalen was in woorden, spanning die de boel donker grijs kleurde in mijn leven. De dagen dat ik aan het werk was verliepen het beste, veel afleiding en een stok achter de deur. De dagen dat ik thuis zat kwam er niks uit mijn handen, geen huishoudelijke taken, geen leuke spelletjes met mijn zoontje en ook geen enkel creatief idee kwam er uit mijn hoofd. Sterker nog ik zat op de bank en kwam er niet vanaf. Dit heb ik ruim 6 weken laten gebeuren. En als mensen in de tijd aan mij vroegen hoe het met mij ging, dan ging het goed. Vroegen ze of ik kon genieten dan zij ik tegen sommige dat het prima ging. Tegen enkele zei ik wel dat het genieten moeilijk was na de twee miskramen maar dat de kleine het goed deed in mijn buik. Op die manier hield ik mijn mooie masker op. Wat hielp het als mensen wisten wat er echt in mijn hoofd afspeelde?

In de zomervakantie knapte ik, ik wilde niet langer het masker ophouden, ik werd gek van alle gedachten in mijn hoofd en voelde mij erg schuldig tegenover mijn man en kind. En dan moet je eerlijk gaan zijn, pff wat was dat moeilijk. Tegen mijn collega’s kon ik dit het makkelijkst zeggen maar voor mijn ouders heb ik het nog een tijdje verzwegen. Hoe vertel je iets waarvan je zelf niet eens precies weet wat er in je hoofd gebeurd. Ik wilde niet anders zijn, ik wilde ook kunnen genieten van deze zwangerschap. Uiteindelijk ben ik eerlijk geweest tegen de verloskundige en zij heeft mij doorgestuurd naar de POP-poli, dit is een afdeling voor vrouwen met psychiatrische problemen tijdens de zwangerschap.

Het eerste bezoek bij de poli was erg spannend en vermoeiend. Tijdens een gesprek van bijna een uur werd de afgelopen periode helemaal opgehaald en wat zat daar een boel verdriet achter en angst. En toen kwam de harde klap, ze wist mij te melden dat ik een depressie heb. Wat ik diep van binnen wel wist maar zeker niet wilde benoemen. Nu kwam er eerst de keuze, cognitieve gedragstherapie of medicatie. Ik ben geen voorstander van medicatie, vooral omdat ik amper een paracetamol slik tijdens de zwangerschap zag ik de medicatie niet zitten en wilde ik eerste op eigen sterkte kijken of ik de depressie aan kon.  Gekozen heb ik dus om voor de cognitieve gedragstherapie te gaan. Dit betekende voor mij open kaart spelen, geen masker dragen en aanpakken. Dit werd een hele opgave, maar ik moest nu eerst voor mijzelf gaan zorgen.

Het genieten van de zwangerschap moest weer terug komen maar alles was erg donker grijs in mijn hoofd. Wat wilde ik graag gaan genieten en wat kon ik depressief zijn dat het mij gewoon weg niet lukte. Echter lukte het mij ook niet goed om uit te leggen waar het dan vandaan kwam, er spookte veel gevoelens in mijn hoofd die ik niet kon verwoorden. We vermoedden nog steeds dat het de angst is om dit kindje ook te verliezen.

En toen op weg naar het eerste gesprek met de therapeut. Ik had totaal geen zin in die zinloze gesprekken met de therapeut. Zinloos voor mijn gevoel omdat alles wat ze zei zo logisch klonk en ik dat zelf ook wel wist. Echter waren ze niet zo zinloos, ik merkte zodra ik onderweg naar huis was dat ik aan het denken werd gezet door mijzelf. Het was misschien toch minder zinloos dan ik dacht.
Tevens het verhaal vertellen aan mijn man en ouders maakte dat ik het ging verwerken en ging gebruiken. Na drie gesprekken merkte ik dat het lichter werd in mijn hoofd. Het donker grijs werd licht grijs en ik zag licht aan het einde van de tunnel. Ik maakte stappen vooruit maar ook het einde van de zwangerschap naderde, een win-win op dat moment voor mij.

Ondertussen hebben wij een gezond zoontje mogen krijgen en wat een geluk voel ik. Niet alleen geluk maar ook enorme opluchting. Dit mannetje is nu echt van ons, die raken we niet zomaar meer kwijt. Met hem kan ik echt knuffelen en hem kan ik vasthouden, tevens kan ik genieten. Genieten was een ding dat ik lang niet heb gekund en wat voelde dit fijn. Ik kon die vervelende donkere tunnel afsluiten en verder gaan, maar heb de deur van de hulpverlening voorlopig nog niet dicht gedaan. Die deur laat ik voor mijn gevoel nog even open staan. Ergens ben ik bang dat ik toch nog een terugval krijg en dan ben ik sneller bij de hulpverlening dan als ik de deur helemaal dicht doe.

Tijdens mijn zwangerschap merkte ik dat open kaart spelen veel meer winst behaald. Het ophouden van je masker maakt dat je niet de verhalen van derden hoort, of begrip krijgt van derden. Creëer dat besef maar eens bij jezelf, en zet de stap….. Vanaf het moment dat ik in therapie ben gegaan heb ik open kaart gespeeld en wat is het dan bijzonder om te horen dat je echt niet de enige bent die dit soort dingen mee maakt. Het erover praten doet meer wonderen dan ik ooit had verwacht.   

Liefs Ilse